Dlaczego uczę się języka, choć nigdy nie lubiłem lekcji w szkole?

W podstawówce siedziałem w ostatniej ławce. Moja nauczycielka niemieckiego wciąż myliła moje imię, a francuskiego uczyłem się przez pół roku tylko dlatego, że sala była bliżej stołówki. Języki obce były dla mnie zawsze czymś… obcym. Nudne dialogi z podręczników, uczenie się słówek, których nigdy nie używałem, i ta presja, że „musisz mówić bez błędów”.

Od liceum minęło już dobre kilkanaście lat. I właśnie teraz — jako 38-latek z własnym mieszkaniem, dwójką dzieci i etatem — zapisałem się na kurs językowy. Z własnej woli. W Szczecinie.

Brzmi dziwnie? Sam się sobie dziwię.

Co się zmieniło?

Chyba ja sam. Przez lata myślałem, że nauka języków to coś, co albo się „ma”, albo nie. Że trzeba mieć talent, być młodym, mieć czas i motywację.

Tymczasem wystarczyło jedno spotkanie z klientem z zagranicy, podczas którego przez 20 minut próbowałem wytłumaczyć, gdzie leży paczka w magazynie. W końcu wysłałem mu zdjęcie z mapą i czerwoną kropką jak w grze komputerowej. Było śmiesznie, ale też… wstyd.

Czy to zadziała tym razem?

Zdziwiłbyś się, jak inaczej wygląda teraz nauka języka.
Nie ma ławek, dzienników i ocen. Są grupy ludzi w różnym wieku, którzy naprawdę chcą się nauczyć mówić – niekoniecznie perfekcyjnie. Spotykamy się dwa razy w tygodniu w niewielkiej szkole językowej w centrum miasta. Jest kawa, czasem ciastko, ale przede wszystkim: rozmowa.

Bez ocen. Bez wytykania błędów.
Jest za to śmiech, konkretne scenki i codzienne sytuacje: w sklepie, na lotnisku, przy telefonie. Uczymy się tego, czego naprawdę potrzebujemy.

Lepiej późno niż nigdy

Gdy mówiłem znajomym, że zapisałem się na kurs niemieckiego, niektórzy pytali, czy się przebranżawiam. Inni: czy planuję emigrację. A ja po prostu chciałem znowu coś zrobić tylko dla siebie.

Jeśli jesteś ze Szczecina i myślisz, że na naukę języka już za późno – serio, nie jest.
W mojej grupie są ludzie w wieku 25, 37, 42 i 56 lat. Różne motywacje, ale jeden wspólny cel: mówić swobodnie i zrozumiale.

I jeśli też szukasz czegoś podobnego, sprawdź kursy językowe Szczecin — może się zdziwisz, jak bardzo zmieniła się nauka języków.

Na koniec: czego się nauczyłem (poza niemieckim)

• Że nauka może być przyjemna.
• Że mówienie z błędami jest lepsze niż milczenie.
• Że „nie mam talentu” to najgorsza wymówka.

I że wszystko zależy od miejsca i ludzi.
W moim przypadku – od Szkoły Fokus w Szczecinie, gdzie po raz pierwszy nikt nie kazał mi uczyć się na pamięć całego czasu przeszłego, zanim zacznę mówić „dzień dobry”.